点评:Η Πομπηία δεν είναι «μουσείο». Είναι μια πόλη που έπαθε στιγμιαία, αλλά αιώνια παύση .
Κι αυτό είναι το πιο άβολο και το πιο συγκλονιστικό της στοιχείο.
Περπατώντας ανάμεσα στα σπίτια, στα μαγαζιά, στα λουτρά, καταλαβαίνεις κάτι απλό και ενοχλητικό: το σήμερα δεν είναι τόσο μακριά από την αρχαιότητα όσο μας αρέσει να πιστεύουμε. Σε πολλά σημεία, η Πομπηία θυμίζει μια σύγχρονη μεσογειακή κωμόπολη — με τις αυλές της, τις ταβέρνες της, τα σημεία συνάντησης, την καθημερινότητα γραμμένη στους τοίχους. Άλλαξε το Wi-Fi, όχι ο άνθρωπος.
Και πάνω απ’ όλα αυτά, ο Βεζούβιος.
Σιωπηλός. Παρών. Αδιάφορος.
Η σύνθεση των καμένων κτιρίων με το βουνό από πάνω τους είναι μάθημα χωρίς λόγια: «Πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα», όχι ως θρήνος, αλλά ως ψυχρό δεδομένο. Χτίζουμε, οργανώνουμε, ερωτευόμαστε, ξεχνώντας ότι η φύση δεν συμμετέχει στα σχέδιά μας.
Κι όμως — εδώ είναι το παράδοξο — η Πομπηία μιλά και για την ανάγκη της ζωής.
Για ξεκούραση της ψυχής, των ματιών, του σώματος. Για τα λουτρά, τις αυλές, τους κήπους. Αλλά και για ξέσπασμα: κρασί, γέλιο, σώμα, υπερβολή. Όχι εξιδανίκευση· απλή παραδοχή. Ο άνθρωπος θέλει και ησυχία και θόρυβο. Και τότε. Και τώρα.
Δεν είναι εύκολος χώρος. Θέλει χρόνο, νερό, υπομονή. Δεν προσφέρεται για «μια γρήγορη βόλτα».
Αν όμως τον περπατήσεις χωρίς βιασύνη, φεύγεις λιγότερο βέβαιος — και αυτό είναι κέρδος.
Η Πομπηία σε κοιτάζει και περιμένει.
(όχι γιατί είναι τέλεια, αλλά γιατί είναι αμείλικτα ανθρώπινη)
翻译:庞贝并非一座“博物馆”。它是一座经历了短暂却永恒停滞的城市。
而这正是它最令人不安、最令人震惊之处。
漫步于房屋、商店和浴场之间,你会领悟到一种简单却令人不安的道理:今天与古代的距离远比我们想象的要近。在很多地方,庞贝宛如一座现代地中海小镇——庭院、酒馆、聚会场所,墙壁上记录着日常生活的点点滴滴。改变一切的不是人,而是无线网络。
而最重要的是,维苏威火山。
寂静。存在。冷漠。
被焚毁的建筑与巍峨的山峰交相辉映,构成了一则无声的警示:“一切人类的虚妄”,这并非哀叹,而是一个冷酷的事实。我们建造,我们组织,我们坠入爱河,却忘记了自然并不参与我们的计划。
然而——悖论就在这里——庞贝也诉说着生命的必要性。
为了让灵魂、双眼和身体得到休憩。为了沐浴、庭院和花园。也为了释放:美酒、欢笑、肉体、放纵。没有理想化;只有坦然接受。人既渴望宁静,也渴望喧嚣。过去如此,现在亦如此。
这里并非易事。它需要时间、水和耐心。它不适合“快速漫步”。
但如果你不慌不忙地走过它,你会带着些许不确定离开——而这本身就是一种收获。
庞贝注视着你,静静等待。
(并非因为它完美无瑕,而是因为它无情地展现着人性。)